De reis naar Brisbane

We zijn vandaag rustig opgestaan want we hadden niet zo veel haast, het doel was: kilometers maken zodat we zo snel mogelijk in Brisbane kunnen komen, om de camper af te kunnen gooien bij de camperverhuurder. Je leest het goed, met deze camper gaan we niet verder. Er gaat steeds meer stuk en het rijdt ook niet goed. We rijden dus naar het eindpunt en kijken wat we kunnen regelen, nou ja papa en mama dan.

Na lang gereden te hebben zijn we uiteindelijk bij een leuke camping aangekomen waar een oude meneer liedjes aan het zingen was bij het restaurant/kroeg. Sommige nummers herkenden we wel en sommige niet. Vervolgens hebben we wat drinken besteld en aan een tafeltje gaan zitten…. Onder een boom vol met Kaketoes die aan het eten waren… Soms viel er een knoerthard steentje naar beneden, soms viel hij dan ook op je hoofd, dat doet volgens papa en Marlou heel erg pijn. Ondanks dat heeft vooral papa erg genoten van het Australisch sfeertje, de live-muziek en z’n 🍺.

Mama heeft vervolgens een eitje gebakken en die hebben we op een wrap gedaan. Vervolgens zijn we gaan slapen 😴.

Vandaag zijn we vroeg opgestaan, ja ik weet het ALWEER maar het was het allemaal waard, waarom dat zo is ga ik nu vertellen. We zijn naar Barnacles Dolpin centre gereden. Je kan daar dolfijnen voeren, die kans laten wij natuurlijk niet liggen. Dus wij komen daar aan, in de rij (gelukkig vooraan!) en eerst betalen. Daarna kreeg je een tutorial over hoe je de dolfijnen moet voeren. En je hoorde allemaal informatie over de dolfijnen. Nadat 2 andere groepen de info hadden gekregen ging het voeren beginnen, ik was aan de beurt. Het ging hartstikke goed 👍, maar hij bijt niet hoor want hij eet alleen vis. Degene die ik gevoerd heb heette: Joe, een 9 jarige jongetje. Hij is heel grappig want bij de tutorail speelde hij met een takje op zijn neus. Er is daar ooit een dolfijn aan komen zwemmen met een zonnebril op zijn neus. Was wereld nieuws!

Vervolgens zijn we gaan rijden naar de camperverhuurder. We wilden al ons geld terug, dat lukte natuurlijk niet dus bleven we zitten tot we een goede deal hadden. Papa en mama hebben de general manager door de telefoon getrokken. We hebben 4 uur in die ruimte zitten te bivakkeren. De jongen van de garage had gezegd dat papa en mama 'firm' moesten zijn. We bleven maar zitten want we hadden gezegd: “We blijven hier zitten tot een goede deal, zelfs bij/na sluitingstijd, jullie moeten maar de politie bellen, want we gaan niet weg tot een goede deal”. De politie bellen wilden hun ook weer niet, dus dit is er uiteindelijk uitgekomen: We kregen 1 week terug en het resterende wat we nog over hadden (1,5 week) krijgen we een grotere camper mee. We gaan hem de volgende ochtend ophalen. We zijn met een Uber naar een hotel gereden, en hebben we als avondeten frietjes en een hamburger (voor mijn zusje kipnuggets) op bij de Hungry Jacks, dat was heel lekker. Daarna zijn we eindelijk in een normaal bed gaan slapen in plaats van in een tent. Het was een bijzondere dag zo!